Worldlink ads

बधाई र शुभकामना ! लिङ्देनजी

दिनेश बस्नेत
पौष ११, २०७८

राजेन्द्र लिङ्देनको जीतले युवाहरुमा केही आशा र सम्भावनाको छनक छाएको छ । नेपाली जनमानसमा वितृष्णामुखी बन्दै गएको राजनीति, खोके बूढाहरुले वाक्क दिक्क बनाएको राननीति केही हदसम्म भए पनि सुध्रिन्छ कि? भन्ने एक प्रकारको आशा जनमानसमा जगमगाएको छ । विशेष गरेर युवावर्गहरु उत्साहित भएका छन् । वास्तवमा हुनपर्ने पनि यही हो । नेतृत्व बदलिनु आवश्यक छ, नेतृत्वसँग कार्यशैली पनि बदलिनुपर्ने अपरिहार्य भइसकेको छ । राष्ट्र र राष्ट्रियताका लागि नयाँ सोचशैली प्रवाह गर्न सक्ने युवा नेतृत्व आउन जरुरी छ । जसले पार्टीलाई पनि मजबुत बनाओस् । लोकतन्त्रलाई पनि मजबुत बनाओस् । देश समृद्धिको बाटोमा अघि बढोस् ।
यहाँ कुरा कमल थापाको पराजितको मात्र होइन । कमल थापा आफैंमा एउटा विरासत थिए । राप्रपाको निम्ति निश्चित रुपमा उनले राप्रपा संगठन बिस्तारमा गरेको योगदान अतुलनीय छ । निकै कठिन, जटिल र त्रासदीपूर्ण परिस्थितिमा उनले राप्रपालाई काँधमा बोकेर हिँडे । तर राप्रपाको सैद्धान्तिक मान्यतामा अडिन सकेनन् । क्षणिक व्यक्तिगत स्वार्थ नै उनको लागि अर्थपूर्ण बने । राजसंस्था र हिन्दुधर्मलाई मुखपत्र बनाएको पार्टीगत मान्यता बेवास्ता गरे । पटकपटक मन्त्री बने । सत्ताको माखे साङ्लोमा रमाए । आफू र आफन्तका पक्षपोषण गर्नु नै राजनीतिमा लाग्नुको मुख्य अभीष्ट हो भनेझैं स्वार्थी चरित्र देखाए । जसले गर्दा राप्रपामाथिको जनताको वैकल्पिक पार्टी हो भन्ने भरोसा टुट्यो । कमल थापाका कमजोरीले नै राप्रपा अधोगतिमय बन्यो । चुनावमा नराम्ररी हार व्यहोर्न पर्‍यो । तर उनको पदलोलुपता बीसको उन्नाइस भएन, ज्युँका त्यु रह्यो । आजका दिनसम्म अध्यक्षमा बस्न मरिहत्ते गरे । अर्थात् पदमा बहालरत रहँदारहँदै बह्मलीन हुन चाहने नेपाली राजनीतिको प्रवृत्तिबाट अछुतो रहेनन् । तर राप्रपाका कार्यकर्ताले राष्ट्र र पार्टीका निम्ति सही निर्णय गरे; कमल थापालाई दण्डित गरे भने लिङ्देनलाई विजय गराए ।
बधाईका योग्य छन्, राजेन्द्र लिङ्देन । शुभकामना पनि छ, डाँडामाथिको घाम जस्तै बनेको राप्रपालाइ्र्र उनको नेतृत्वले पुनर्जीवन दिन सकोस् । अर्थात, नेपाली राजनीतिको उदाहरणीय पात्र बन्न सकून् । वास्तवमै, नेपाली राजनीति घिनलाग्दो पोखरीजस्तो भएको छ । देश प्रतिदिन अधोगतिमा धकेलिएको छ । जनता निराश छन् । युवाहरु पासपोर्ट बनाएर लामबद्ध बसेका छन् । कोही बनाउन हतार छन् र कति बेला विदेशको यात्रा तय गर्ने होला भन्ने चिन्ताग्रस्त मनस्थितिमा छन् । अझ भनौं भने, विदेश जान पाउँदा र अर्काको देशमा पिआर पाउँदा खुसी हुनुपर्ने नेपाली युवाहरुको हबिगत छ । यद्यपि कालाबजारिया, भ्रष्टाचारी र नेता एवं नेताका आसपासेहरुका लागि नेपाल सुनखानी भएको छ । तिनको जीवनशैली हेर्दा जो कोहीलाई लाग्छ । केही न केही गलत गरेर उसले कमाएको छ । तर पनि कानुन नभएजस्तो छ । भए पनि पार्टीको हनुमान भएपछि या पार्टीको नेता भएपछि सबै छुट सरह हुन्छन् । यहाँ नेताहरुको बलमिचाइ र मिलेमतोमा नहुने काम केही छैनन् ।
भनिन्छ, कुनै पनि बालकलाई आमाको दूध खान छुट हुन्छ छ तर रगत खाने छुट हुन्न । नेपालमा यो भनाइ कार्यान्वयन हुन सकेको छैन । पटकपटक विभिन्न नारा दिएर, कहिले सर्वहारा भनेर, कहिले जातजातिको नाम दिएर, कहिले वर्गीय विभेद भनेर देशलाई लुटे । पछिल्लो समय त्यसरी लुट्ने कांग्रेस कम्युनिस्ट नै कहलिए ।
यद्यपि नेताले त किन आफ्नो गल्ती र कमजोरी स्वीकार्थे ? जसै चोरले म चोर हुँ कहाँ भन्छ र ? तर स्वयं तिनका कार्यकर्ता पनि नेताहरुलाई भगवान् जसरी मान्छन् । अन्धभक्त भएर समर्थन गर्छन् र यतिसम्म सोच्दैनन्, कसरी बन्यो नेताको महल ? कसरी किने करोडौंको गाडी र कसरी बिताएका छन् अर्बपतिको जीवनशैली ? आफ्नो पार्टीका नेताको अवगुण ढाकछोप गर्ने परिपाटीले हालिमुहाली पाएको छ । त्यो प्रवृत्ति किमार्थ राष्ट्रको निम्ति हितकर हुन सक्दैन । तर विडम्बना सत्य साँचो कुरा, जुन कुरा राष्ट्र, राष्ट्रियता र स्वाधीनताका लागि अपरिहार्य छ । सो कुरा पछि आजका कार्यकर्ता छैनन्, तिनै नेताले उठाएका तर्क र टुक्काहरु स्थानीय तहसम्म गुञ्जन्छन् । तिनै भ्रष्टाचारी नेताको गुनगान र भजन गाउँछन् । सायद कार्यकर्ता पनि केही आशा केही प्रलोभन र केही लालसामा आफ्नो अस्तित्व बन्धकी राखेका छन् । त्यसैले तिनका दृष्टिकोण स्वतन्त्र हुन सकेका छैनन् । नेताभित्रको चोरी डकैती र लुटेरा प्रवृत्तिको मुकदर्शक बनेका छन् ।
तर देश आज जर्जर स्थितिमा छ । नेताहरुले देश र जनतालाई दिएको धोका र घात कुनै चानचुने तराजुमा मापन गर्न सकिँदैन । केवल आफ्ना लागि र केवल आफन्तका लागि बनेको लोकतन्त्र खोक्रो बन्दै गएको छ । नेताहरुले आफूले गरेको तथाकथित त्याग र बलिदान, अनि जेल जीवनलाई आधार बनाएर कुर्सीका लागि बहस गर्दछन् । कुर्सी आफ्नो पेवा भएको जिकीर गर्दछन् । अनेकन नौटंकी तर्क बोलेर आफ्नो उपस्थिति लोकतन्त्रको लागि आवश्यक भएको जिकीर गर्दछन् । जनमत आफ्नो पक्षमा नहुँदा अर्थात् चुनाव हार्दा समेत पार्टीमा आफ्नो विकल्प देख्दैन । जुनखाले संस्कारले लोकतन्त्रका हिमायती पार्टी गनिने नेपाली कांग्रेस, एमाले र माओवादीमा जरो गाडेको देखियो ।
वास्तवमा राजनीतिक परिवर्तन चाहने हो भने देशलाई अग्रगामी हिसाबले समुन्नतिको बाटोमा हिँडाउने हो भन्ने सोचाइ र सिद्धान्तमा नवीनता चाहिन्छ । जुन अध्यायको लागि प्रवृत्ति र पात्रमा परिवर्तन हुन जरुरी छ । असफल र बदनाम नेताहरुलाई पाखा लगाउनु पनि राजनीतिक निकासको लागि टड्कारो आवश्यक छ । नाम नै लिएर भन्दा राजेन्द्र लिङ्देनहरु र गगन थापाहरुले पार्टीमा जिम्मेवारी पाउनु आजको आवश्यकता र जनताको अपेक्षा बनेको छ । जुन अवस्था अन्तिम विकल्पको रुपमा खडा भएको छ ।

ठूला दलहरुले कहिले सर्वहारा, कहिले जातजाति, कहिले वर्गीय विभेदका नारा भजाएर देशलाई लुटे

तर कुर्सीको स्वाद खाइपाई आएका वृद्ध नेताहरु त्यसो हुन दिन चाहन्नन् । कसो ऐनकेन राजेन्द्र लिङ्देनले अध्यक्षमा विजय प्राप्त गरे यसलाई एउटा शुभ संकेतको रुपमा लिन सकिन्छ । पार्टीका लागि मात्र नभएर राष्ट्रका निम्ति पनि आशातीत हिसाबले आकलन गर्न सकिन्छ । अझ उनले दिएको अभिव्यक्ति –‘भ्रष्टाचार गरेर खानु भनेको नेपाल आमाको रगत खानु सरह मान्दछ’ु भन्ने भनाइले उनलाई हेर्ने दृष्टिकोण र छबिमा केही फरक र फरकपन देखिएको छ । लगभग बिरामीको हालतमा पुगेका देश कुनै पनि डाक्टरले रोग निको पार्न नसकेपछि, ‘योसँग एक पटक जँचाएर हेरुँ न त’ जस्तो विकल्पको रुपमा लिङ्देनको उपस्थिति राजनीतिमा खडा भएको छ ।
हुन पनि उनी नेपाली जनताले अपेक्षा गरे जस्तो जनचेतनाका रुपमा आफू र पार्टीलाई चलायमान बनाउने जनबोली र जनधारणाअनुरुप अगाडि बढ्ने छाँटछन्न देखाएका छन् । कांग्रेसको १४ औं महाधिवेशनमा उनले गरेको भाषणले वास्तवमै नेपाली नेताहरुको हैसियत र हबिगत चित्रण गर्दछ । उनले निडरताका साथ कुनै आग्रह पूर्वाग्रह नराखी आफ्नो भाषणमा भने, ‘… सरकार सरकारजस्तो छैन । संसद संसदजस्तो छैन । अदालत अदालतजस्तो छैन । यो सबलाई ठीक लाउने कस्ले ? यो सबलाई ठीक लगाउने राजनीति ठिक छैन । यो राजनीति कस्ले ठिक लाउने ? नेताले, तर नेताप्रति जनताको विश्वास मरेको अवस्था छ । मेरो गाउँको भाषामा भन्ने हो भने हाम्रो गाउँ घरतिर चौतारा, सामुदायिक भवनमा कुनै पार्टीका कार्यकर्ताले नेता बोलाएर राख्छन् । अनि छर छिमेकी आमन्त्रण गर्न जान्छन् । आउनोस् एकछिन फलाना चौतारामा, फलाना सामुदायिक भवनमा नेता आउँदै हुनुहुन्छ भन्दा आजकल मेरो नाम भनौं कि अरु नेताको नाम भनौं, नभनौं कुन नेता आएछ भनेर नेताको नाम सम्झिँदैनन् । कुनचाहिँ चोर आएछ भन्छन् जनताले नेताप्रति गरेको विश्वासको अवस्था यस्तो छ …’ उनले त्यसो भन्दा पररर ताली बजे । जहाँ कि उनका कार्यकर्ता भएको आमसभा थिएन । उनको विचारको अनुमोदन सर्वव्यापी तबरले भयो । प्राय युवा जमातले मन पराए । राप्रपाजस्तो पार्टीका नेताले त्यो हिसाबले समर्थन बटल्नु लर्तरो विषय थिएन । त्यो पनि आफूलाई लोकतन्त्रवादी हुम भन्ने पार्टी नेपाली कांग्रेसको अधिवेशनमा । तर सत्य कुरा तीतो हुन्छ । जो कोहीलाई रुच्दैन, पच्दैन । त्यसैकारणले होला प्रचण्ड र ओलीले चर्काे शब्दमा उनको ‘चोर’ शब्दकोे खण्डन गरे । तिनीहरुको प्रतिक्रया दिने शैली कस्तो हुन्छ ? नेपाली जनता जग जाहेर छन् । त्यसैले वर्णन नगरौं । तर अचम्मलाग्दो कुरा एक ठाउँमा आफ्नो हैसियत बनाएर बासिरहेको भालेले भर्खरै बास्दै गरेको भालेलाई ठुँगेझैं प्रचण्ड र ओलीले लिङ्देनलाई ठुँगे । भलैे ओली प्रचण्ड जस्ता अपारदर्शी नेताहरुले लगभगलगभग (जीवनशैलीका हिसावले) भ्रष्टाचारी भन्न मिल्ने नेताले एकथरी जनताको भरोसा पाएका नेतालाई निन्दा र अवहेलना गर्नुभन्दा पहिला आफूउपर जनताले हेर्ने दृष्टिकोणमा ओरालो लागेको साखको मूल्यांकन गर्न जरुरी छ । तर आफ्नै आसेपासेले दिएको समर्थन र आत्मरतिमा रमाउने हो भने त भिन्न कुरा । नत्र भने राजेन्द्र लिङ्देनको व्यक्तित्वमा जनताको आशा र सम्भावना मौज्दात छ । जुन आशा र सम्भावना भरोसालायक बनोस्, शुभकामना छ ।

Related News

सम्बन्धित समाचार

    • खोप अभियान तीव्र पार

      आदर्श समाज सम्वाददाता पौष २२, २०७८
      स्थास्थ्य तथा जनसंख्या मन्त्रालयले कोभिड–१९ विरुद्धको खोपको अतिरिक्त मात्रा खोपको अभियान स्थगित गरेकोमा मानिसहरु आश्चर्य चकित भएका छन् । सरकारले…
    • चापाकोटका घुम्नैपर्ने केही पर्यटकीय स्थलहरु

      आदर्श समाज सम्वाददाता पौष ६, २०७८
      बढ्दो सहरीकरण, आधुनिकता, सूचना प्रविधिमा पहुँच तथा आर्थिक क्षमतामा भएको विकासलगायत कारणले केही वर्ष यता नेपालीहरुमामा पनि घुम्न जाने संस्कृति…
    • निजी स्वास्थ्य संस्थामा काम नगर्ने डाक्टर गौचन

      सुनील सापकोटा मंसिर २१, २०७८
      ‘प्राइभेट क्लिनिकबाट एप्रोच भइरहेको छ, ‘प्राइभेट प्राक्टिस’ नगर्ने डाक्टर हुँ भनेर गर्वका साथ भन्छु, अछाममा रहँदा पनि बयलपाटा अस्पतालमै २४…
    • विदेशमुखी वर्तमान र नेपालको दुर्दशा

      जीवन बराल सङ्घर्ष मंसिर १३, २०७८
      झण्डै २५० वर्षको विरासत रहेको राजपरिवार । जुन समय पृथ्वीनारायण शाहले राज्य एकीकरण गरेका थिए । जुन समय बाइसे, चौबिसे…
    • खोट नियतमा छ, नियतिलाई दोष !

       नगेन्द्रराज पौडेल मंसिर १२, २०७८
      व्यवस्था भन्नु निर्जीव चिज हो, मानव अस्थिपञ्जरजस्तै । अस्थिपञ्जरमा हाड, छाला, रगत, मासुमात्र होइन, प्राण भरेपछि मात्र चलायमान हुन्छ ।…

    hero news full width